Tempada
É a raíña indiscutible da horta de outono. A súa colleita comeza a finais do verán, pero é en setembro e outubro cando acada o seu apoxeo, enchendo as leiras dunha cor laranxa inconfundible. A súa gran virtude é a súa extraordinaria capacidade de conservación; a pel grosa e dura actúa como unha armadura natural que permite gardala en lugares frescos e secos durante todo o inverno, converténdose nunha despensa vexetal cando a horta está máis durmida. En Galicia, onde recibe nomes tan sonoros como calacú, coco ou colondro, a súa chegada é o sinal de que o verán deu paso á estación da colleita.
Propiedades
A súa intensa cor laranxa non é casualidade, é o reflexo da súa inmensa riqueza en betacaroteno, un potente antioxidante que o noso corpo transforma en vitamina A. Esta vitamina é fundamental para coidar a saúde da nosa vista, protexer a pel e manter forte o sistema inmunitario. A pesar do seu sabor doce, é sorprendentemente baixa en calorías e moi rica en fibra, o que xera unha agradable sensación de saciedade e axuda a regular o tránsito intestinal. Ademais, achega boas doses de vitamina C e potasio, e as súas sementes, lonxe de ser un refugallo, son un tesouro nutricional ricas en magnesio, zinc e graxas saudables.
Usos Culinarios
A dozura natural da cabaza faina incriblemente versátil. A súa preparación máis sinxela e reconfortante é en crema ou puré, un prato de culler que quenta o corpo nos días fríos de outono. Asada ao forno, os seus azucres caramelizan e o seu sabor intensifícase. Pero en Galicia, a cabaza brilla con luz propia nunha sobremesa tradicional do Entroido e do outono: as chulas de cabaza. Son unhas tortiñas ou filloas doces e esponxosas que son pura delicia. Na cociña de aproveitamento, as súas sementes non se tiran; unha vez limpas e secas, pódense tostar no forno con especias e un pouco de sal para obter un petisco crocante e nutritivo. E as súas flores, un manxar efémero, son deliciosas recheas de queixo e rebozadas.
Tradición e Curiosidades
Moito antes de que Halloween cruzase o Atlántico, en Galicia xa se celebraba o Samaín, unha festa de orixe celta que marcaba o final da colleita e na que a fronteira entre o mundo dos vivos e dos mortos trocaba difusa. Nesta noite máxica, era tradición baleirar as cabazas, talarlles caras arrepiantes e poñerlles unha candea dentro para guiar os bos espíritos e escorrentar os malos. Esta práctica ancestral converte a cabaza nun símbolo profundo da nosa cultura, un farol que ilumina a noite máis escura do ano. Na medicina popular galega, as súas sementes tamén se usaban como un eficaz remedio para combater os parasitos intestinais.
Variedades
Cabaza Cacahuete: De forma alongada e pel cor crema, é a máis doce e cremosa. A súa polpa laranxa é ideal para cremas, purés e sobremesas, xa que o seu sabor lembra á noz moscada e a súa textura é suave e sen fíos.
Cabaza Vasca: É a cabaza tradicional de gran tamaño, redonda e de pel verde escura e rugosa. A súa polpa é firme e de sabor máis neutro, o que a fai moi versátil tanto para pratos doces como salgados. Ten unha excelente capacidade de conservación.
Cabaza Potimarron: Pequena e con forma de buxaina, a súa pel laranxa intensa é tan fina que se pode comer. O seu trazo máis distintivo é o seu sorprendente sabor a castaña asada, o que a converte nunha variedade gourmet perfecta para pratos máis sofisticados.