Tempada
A sandía é a raíña indiscutible da froita de verán, o símbolo por excelencia dos días de calor. A súa tempada en Galicia, coma no resto de España, abrangue os meses estivais, desde xuño ata setembro, sendo xullo e agosto os meses de máximo esplendor. É unha froita que necesita moitas horas de sol e temperaturas elevadas para acumular auga e, sobre todo, azucres, que son os responsables da súa dozura refrescante. A súa colleita é un momento clave, xa que, a diferenza doutras froitas, a sandía non madura unha vez separada da planta.
Propiedades
O seu nome en inglés, watermelon, non engana: a sandía é case un 92% auga, o que a converte nunha das froitas máis hidratantes e lixeiras que existen, con moi poucas calorías. A súa cor vermella intensa débese ao licopeno, un potente antioxidante que axuda a protexer a saúde cardiovascular e a previr o dano celular. De feito, a sandía madura contén máis licopeno que o tomate. Tamén é unha boa fonte de vitamina C e contén un aminoácido chamado citrulina, que axuda a relaxar os vasos sanguíneos e a mellorar a circulación.
Usos culinarios
A forma máis común e pracenteira de gozar da sandía é en fresco, cortada en grandes talladas e ben fría. A súa capacidade para refrescar é inmellorable. Con todo, a súa versatilidade vai máis aló. É perfecta para facer zumes, batidos, sorbetes e polos de xeado caseiros. Tamén é un ingrediente sorprendente en preparacións salgadas, como o gazpacho de sandía ou en ensaladas, onde a súa dozura contrasta marabillosamente con queixos salgados como o feta. Incluso se pode cociñar á grella, o que carameliza os seus azucres e lle dá un sabor afumado moi orixinal.
Tradición e curiosidades
Orixinaria de África, a sandía xa era cultivada polos antigos exipcios. A sabedoría popular para elixir unha sandía madura é toda unha arte. Hai que buscar a “mancha do campo” (field spot), unha zona de cor amarela cremosa na casca que indica o punto onde a froita descansou na terra mentres maduraba ao sol. Outro truco clásico é darlle unhas palmadas: se soa a oco, é un bo sinal. Ademais, o zarcillo da planta máis próximo ao froito debe estar seco, o que indica que a planta xa lle deu todos os seus azucres á sandía.