Tempada
A flor de cabaciña é un dos manxares máis efémeros e delicados que nos regala a horta de verán. A súa tempada é moi curta, intrinsecamente ligada á da propia cabaciña, estendéndose desde xuño ata setembro. Estas flores son a promesa do froito, e a súa colleita é un ritual que debe facerse con coidado, preferiblemente á primeira hora da mañá, que é cando están máis abertas e frescas. A súa fraxilidade esixe un consumo case inmediato, converténdoa nun luxo de tempada que celebra o momento culminante do verán.
Propiedades
Aínda que a súa aparencia é delicada, a flor de cabaciña non está exenta de virtudes. Como o seu froito, está composta maioritariamente por auga, o que a fai moi lixeira e baixa en calorías. É unha fonte interesante de vitaminas A e C, así como de minerais como o calcio e o fósforo. O seu consumo achega un toque de cor e nutrientes aos pratos sen engadir practicamente graxas, sendo unha opción ideal para pratos lixeiros e saudables que buscan sorprender tanto no sabor coma na presentación.
Usos Culinarios
A flor de cabaciña é unha xoia na cociña, especialmente na italiana e na mexicana, e cada vez máis na nosa. A súa preparación máis coñecida é rechea, habitualmente cun queixo cremoso coma o de Arzúa-Ulloa ou un requeixo, para logo ser rebozada nunha tempura lixeira e fritida ata quedar dourada e crocante. Tamén son deliciosas en tortillas, risottos ou simplemente salteadas con allo. Na cociña de aproveitamento, son a máxima expresión, xa que se utiliza unha parte da planta que doutro xeito se perdería. Un consello importante é retirar con coidado o pistilo do interior antes de cociñalas, xa que pode achegar un lixeiro amargor.
Tradición e curiosidades
Aínda que o seu uso non está tan arraigado na tradición galega como noutras culturas, a súa presenza crecente nas hortas e mercados demostra a curiosidade e a evolución da nosa gastronomía. Unha das curiosidades máis fascinantes é a distinción entre as flores masculinas e femininas da planta. As flores femininas son as que darán lugar ao froito e pódense recoñecer porque teñen unha pequena cabaciña na súa base. As masculinas, cun talo longo e fino, son as que se adoitan colleitar para a cociña, asegurando así que non se interrompa a produción de froitos. Este coñecemento, transmitido de xeración en xeración, é un exemplo da sabedoría da horta.