Tempada
A coliflor é unha das estrelas da horta nos meses máis frescos do ano. Aínda que as técnicas de cultivo modernas permiten atopala case sempre, a súa tempada natural e de máxima calidade en Galicia abrangue desde o outono ata ben entrada a primavera, sendo os meses de inverno o seu apoxeo. É unha planta que non tolera ben a calor do verán, que pode facer que a súa cabeza ou “pella” se abra e perda a súa textura compacta. O frío, en cambio, favorece un crecemento lento e apertado, dando como resultado unhas coliflores densas, brancas e cheas de sabor.
Propiedades
A coliflor é un tesouro nutricional. É excepcionalmente rica en vitamina C, ata o punto de que unha soa ración pode cubrir case a totalidade das nosas necesidades diarias, fortalecendo o sistema inmunitario. Tamén é unha excelente fonte de fibra, que axuda á saúde dixestiva, e de vitaminas do grupo B como o ácido fólico, moi importante para a renovación celular. Como outras crucíferas, contén compostos sulfurados como o sulforafano, que se estudan polas súas potentes propiedades antioxidantes e protectoras a nivel celular. Ademais, é moi baixa en calorías, sendo ideal para dietas de control de peso.
Usos culinarios
A coliflor é a protagonista dun dos pratos máis sinxelos e queridos da cociña tradicional galega: a “coliflor á galega”. A receita consiste en cocela, a miúdo xunto con patacas e ovo duro, e aderezala cunha xenerosa allada (un rustrido de aceite de oliva con allos laminados e pemento). Tamén é un ingrediente clásico do bacallau con coliflor, prato típico da Noiteboa en moitas casas galegas. Na cociña de aproveitamento, non debemos desbotar nin o tronco nin as follas máis tenras; picados finamente, pódense engadir a sopas, purés ou salteados, achegando sabor e nutrientes.
Tradición e curiosidades
Orixinaria do Mediterráneo oriental, a coliflor era xa apreciada por romanos e gregos. O seu nome provén do latín caulis (col) e floris (flor), xa que a parte que comemos é, en realidade, unha inflorescencia inmatura. A cor branca da variedade máis común non é a súa cor natural; débese a unha práctica agrícola tradicional na que os agricultores atan as follas exteriores sobre a cabeza da coliflor para protexela do sol, evitando que desenvolva clorofila e se volva verde. Hoxe en día, tamén podemos atopar variedades de cores moradas, laranxas ou verdes, como o seu parente o romanesco.