A feixoa é unha froita exótica que atopou no clima atlántico de Galicia un fogar perfecto, especialmente nas zonas costeiras das Rías Baixas. É un arbusto perenne que florece a finais da primavera, entre maio e xuño, cunhas flores espectaculares de pétalos carnosos e estames vermellos. O froito desenvólvese durante o verán e a súa colleita ten lugar no outono, principalmente entre os meses de outubro e novembro. Unha das súas particularidades é que o froito non se recolle da árbore, senón que se espera a que acade o seu punto óptimo de maduración e caia ao chan por si só.

Propiedades

Este froito de pel verde e aspecto similar a unha pequena guaiaba é unha bomba de vitamina C, superando mesmo á laranxa, o que o converte nun excelente aliado para fortalecer o sistema inmunitario durante o outono. É moi rica en fibra soluble (pectina), que axuda a regular o tránsito intestinal e a manter os niveis de colesterol. Ademais, contén iodo, un mineral non tan común nas froitas, que é esencial para o bo funcionamento da glándula tiroide. O seu alto contido en antioxidantes axuda a combater o envellecemento celular.

Usos Culinarios

A feixoa ten un aroma embriagador e un sabor complexo e delicioso, unha mestura exótica que lembra a ananá, a guaiaba e o amorodo. A forma máis sinxela de gozala é en cru: pártese pola metade e a súa polpa, de textura granulosa e chea de pequenas sementes comestibles, cómese cunha culler. A súa intensidade aromática faina perfecta para elaborar marmeladas, xeleas, zumes, batidos e mesmo licores. Na cociña máis creativa, úsase para facer salsas agridoces que acompañan carnes de porco ou aves, e os seus pétalos carnosos e doces son comestibles e deliciosos en ensaladas.

Tradición e curiosidades

Orixinaria das terras altas do sur de Brasil, Uruguai e o nordeste de Arxentina, a feixoa tamén é coñecida como “guaiabo do Brasil” ou “pineapple guava” en inglés. A súa chegada e exitosa adaptación a Galicia é un exemplo da capacidade da nosa terra para acoller cultivos foráneos e dotalos dun carácter propio. Aínda que non forma parte do receitario tradicional, a súa presenza é cada vez máis habitual nas hortas e mercados galegos, representando unha aposta pola diversidade e a innovación agrícola na nosa comunidade.