Tempada
O limón é un cítrico xeneroso que, grazas a variedades como a “catro estacións”, pode dar froitos durante todo o ano, asegurando a súa presenza constante na cociña galega. Con todo, a súa tempada principal de produción no noso clima concéntrase nos meses máis fríos e húmidos, desde o outono ata a primavera. É nestes meses cando os limoeiros se cargan de froitos zumentos e aromáticos. A súa capacidade para aguantar na árbore unha vez maduro permite unha colleita graduada, garantindo un fornecemento continuo para alegrar os pratos de inverno.
Propiedades
O limón é sinónimo de vitamina C, un potentísimo antioxidante que fortalece o noso sistema inmunitario, axuda a combater arrefriados e é esencial para a formación de coláxeno, mantendo a pel sa e favorecendo a cicatrización. O seu zume ten propiedades antibacterianas e antisépticas. A pesar do seu sabor ácido, ten un efecto alcalinizante no organismo, axudando a equilibrar o pH do corpo. Ademais, o seu consumo axuda a absorber mellor o ferro doutros alimentos, sendo un gran aliado contra a anemia.
Usos culinarios
Na cociña galega, o limón é o compañeiro inseparable de peixes e mariscos. Unhas gotas do seu zume realzan o sabor do mar e achegan un toque de frescura indispensable. É un ingrediente clave en adubos e mariñadas, e a súa reladura aromatiza infinidade de sobremesas. Pero en Galicia existe un uso único e sorprendente: as follas de limón. Este postre tradicional do Entroido consiste en rebozar follas de limoeiro nunha masa similar á das filloas e fritilas. A folla non se come, serve só como molde e para impregnar a masa co seu perfume cítrico, creando un bocado crocante e aromático.
Tradición e Curiosidades
Aínda que hoxe é un básico, o limón, orixinario de Asia, foi introducido na Península Ibérica polos árabes. A tradición das follas de limón é un exemplo marabilloso de como a cociña popular galega soubo integrar este cítrico ata facelo protagonista dunha das súas sobremesas máis singulares do Entroido, xunto coas orellas e as filloas. Esta receita, recollida por grandes gastrónomos como Álvaro Cunqueiro, é un tesouro cultural que, por desgraza, está a caer no esquecemento, pero que representa a esencia da cociña de aproveitamento e a maxia de crear un manxar a partir dos elementos máis sinxelos da horta.