Tempada
O maracuxá, tamén coñecido como froita da paixón, é unha froita tropical que, sorprendentemente, atopou no microclima suave e húmido de Galicia un lugar onde prosperar. É unha planta rubideira que medra vigorosamente durante a primavera e o verán, e os seus froitos van madurando de forma progresiva ao longo de toda a estación estival. A colleita é sinxela: cando o froito está maduro, a súa pel vólvese escura e engurrada e cae da planta por si só. Este é o sinal inequívoco de que está no seu punto óptimo de dozura e aroma.
Propiedades
Esta froita exótica é un concentrado de sabor e saúde. É excepcionalmente rica en antioxidantes e vitaminas A e C, o que a converte nunha gran aliada para fortalecer o sistema inmunitario e coidar da saúde da pel. O seu alto contido en fibra, especialmente nas sementes comestibles, axuda a regular o tránsito intestinal. Ademais, contén potasio, que contribúe a regular a presión arterial, e posúe propiedades relaxantes e sedantes grazas a certos alcaloides presentes na planta, sendo ideal para combater o insomnio ou a ansiedade.
Usos culinarios
O seu sabor é unha explosión tropical, intensamente aromático, doce e cun punto ácido moi refrescante. A forma máis común de consumilo é en cru, partindo o froito pola metade e comendo a súa polpa xelatinosa coas sementes cunha culler. É perfecto para facer zumes, batidos, mousses e todo tipo de sobremesas. O seu sabor potente tamén o fai ideal para crear salsas e vinagretas exóticas que acompañan de marabilla pratos de peixe branco, marisco ou carnes como o porco ou o polo, achegando un contrapunto agridoce delicioso.
Tradición e curiosidades
O nome de “froita da paixón” non ten connotacións afrodisíacas, como moitos cren. A súa orixe é relixiosa: os misioneiros xesuítas do século XVII viron na súa flor, de estrutura complexa e fermosa, unha representación da Paixón de Cristo: os tres estigmas coma os tres cravos, os cinco estames coma as cinco feridas, e a coroa de filamentos coma a coroa de espiñas. A súa exitosa adaptación ás hortas galegas é un exemplo fascinante de como a nosa terra pode acoller cultivos de latitudes afastadas.