Tempada
A pera é unha froita xenerosa que nos acompaña desde o final do verán e durante gran parte do outono e inverno. A súa tempada en Galicia comeza a primeiros de agosto coas variedades máis temperás e estivais, e prolóngase durante todos os meses fríos grazas ás variedades máis tardías e de conservación. Esta longa dispoñibilidade convértea nunha froita fundamental na despensa galega, ofrecendo dozura e zume cando outras froitas de verán xa desapareceron.
Propiedades
A pera é unha fonte marabillosa de hidratación, xa que máis do 80% da súa composición é auga. É especialmente rica en fibra soluble, como a pectina, que axuda a regular o tránsito intestinal e a manter estables os niveis de colesterol e azucre no sangue. Achega vitaminas do grupo B, vitamina C e minerais coma o potasio, que contribúe a regular a tensión arterial, e o cobre, importante para o sistema inmunitario. É unha froita de fácil dixestión, moi recomendable para estómagos delicados.
Usos culinarios
O seu consumo principal é en fresco, como sobremesa ou entre horas. Na cociña, é moi apreciada para elaborar compotas e marmeladas. Unha das receitas máis clásicas e elegantes son as peras ao viño tinto, cocidas lentamente con especias coma canela e cravo. Combina de forma espectacular en pratos salgados, especialmente en ensaladas con queixos fortes (como o queixo azul galego) e froitos secos, creando un contraste de sabores delicioso. Tamén é unha guarnición sofisticada para carnes de caza ou de porco. Para evitar que se oxide ao cortala, un truco sinxelo é rociala cunhas pingas de zume de limón.
Tradición e curiosidades
Cultivada desde a antigüidade, a pera foi moi valorada polos romanos, que a introduciron en gran parte de Europa. En Galicia existe unha gran riqueza de variedades autóctonas, moitas delas case esquecidas, como a “pera de San Xoán” (unha das máis temperás) ou o “pero” ou “codorno”, unha pera de inverno, pequena e dura, que historicamente se gardaba para consumir durante os meses máis fríos. A sabedoría popular ensina que para saber se unha pera está no seu punto, non se debe presionar o corpo, senón o pescozo, preto do rabo; se cede lixeiramente, está lista para comer.