Tempada
O perexil é unha das herbas máis nobres e resistentes da horta, capaz de ofrecernos a súa frescura durante todo o ano. Aínda que o seu crecemento é máis vigoroso baixo as temperaturas suaves da primavera e do outono, a súa capacidade para soportar tanto o frío moderado como a calor estival fai que nunca falte nos mercados nin nas hortas galegas. Esta dispoñibilidade constante convérteo nun piar fundamental da nosa cociña, un toque de cor e sabor sempre a man.
Propiedades
Non debemos deixarnos enganar pola súa humildade; o perexil é unha auténtica potencia nutricional. É extraordinariamente rico en vitamina K, un nutriente esencial para a correcta coagulación do sangue e para manter a saúde dos nosos ósos. É tamén unha fonte excepcional de vitamina C, un potente antioxidante que fortalece o sistema inmunitario, e de vitamina A, clave para a saúde da vista. Contén compostos como o apiol e a miristicina, que lle confiren propiedades diuréticas, axudando a depurar os riles e a combater a retención de líquidos.
Usos culinarios
É a herba aromática por excelencia da cociña galega, o toque final omnipresente que eleva incontables pratos. Picado fresco, é un compoñente esencial da allada (aceite, allo e pemento) que se serve sobre peixes cocidos coma a raia ou a pescada. Espállase xenerosamente sobre mariscos á prancha, guisos, caldos e carnes. A salsa verde, que acompaña pratos tan emblemáticos como a pescada, non sería nada sen el. Na cociña de aproveitamento, os seus talos, que concentran moito sabor, non deben descartarse; son perfectos para engadir a caldos e guisos, retirándoos antes de servir.
Tradición e curiosidades
O seu uso masivo na cociña galega é un dos seus sinais de identidade máis recoñecibles. O seu sabor fresco e lixeiramente picante non só decora, senón que realza e equilibra os sabores, especialmente os do mar. Mastigar unha folla de perexil fresco é un remedio tradicional para combater o mal alento, especialmente despois de comer allo. O seu nome provén do grego petroselinon, que significa “apio de rocha”, xa que é parente próximo do apio e do fiuncho.