Tempada
O verán en Galicia soa a chirlar dos pementos fritíndose na tixola. A súa tempada comeza en maio coas primeiras colleitas de invernadoiro e alcanza o seu apoxeo nos meses de xullo, agosto e setembro, estendéndose ata ben entrado outubro se o tempo acompaña. Cada variedade ten o seu ritmo, pero todas comparten o amor polo sol do estío galego, que lles permite desenvolver o seu sabor característico, xa sexa a dozura herbácea dos máis grandes ou o picor atrevido dos máis pequenos.
Propiedades
Os pementos son unha bomba de vitamina C, superando mesmo as laranxas. Esta vitamina é un potente antioxidante que axuda a protexer as nosas células e a fortalecer o sistema inmunitario. Son tamén unha boa fonte de vitamina A, esencial para a saúde da vista. Nos exemplares que pican, atopamos a capsaicina, un composto que non só provoca esa sensación de ardor, senón que tamén ten propiedades antiinflamatorias e pode axudar a acelerar o metabolismo.
A forma de preparar os pementos pequenos tipo Padrón ou Couto é case un ritual: frítense enteiros en abundante aceite de oliva virxe quente ata que a pel se engurra e se ampola, e sérvense inmediatamente con sal grosa por riba. Son a tapa por excelencia e a guarnición perfecta para un churrasco. Os máis grandes, coma o Morrón ou o Italiano, son ideais para asar, para engadir a guisos ou para facer o tradicional pisto de verán. Unha forma de aproveitamento cando os pementos de Herbón maduran, e se volven vermellos, é facer aceite picante ou pimentón.
A historia do pemento en Galicia está ligada á fe e ás viaxes transatlánticas. Foron os monxes franciscanos do convento de Herbón (Padrón) quen, no século XVII, trouxeron as primeiras sementes desde Tabasco, México. A través de séculos de selección, adaptaron aquela planta picante ao clima galego, dando lugar ao famoso pemento de Padrón e ao seu icónico refrán: “Uns pican e outros non”. Este dito popular reflicte a variabilidade da capsaicina, que a planta produce como defensa e que se acentúa coa falta de auga ou o exceso de sol.
Tradición e curiosidades
- Pemento de Herbón: O máis famoso de Galicia, amparado pola D.O.P. “Pemento de Herbón”. É o ecotipo da variedade Padrón que se cultiva na súa área orixinaria. Pequeno, de cor verde oliva e forma cónica, a súa sona reside na sorpresa do seu picor ocasional. A tradición manda comelos fritidos sen rabo e como tapa.
- Pemento do Couto: Cultivado na comarca de Ferrolterra e amparado por IXP, é visualmente moi similar ao de Padrón pero coa tranquilidade de que nunca pica. De sabor doce e lixeiramente herbáceo, é a opción perfecta para quen goza do sabor sen sobresaltos.
- Pemento Morrón (Vermello e Verde): De forma máis cadrada e carne grosa, o morrón verde é máis amargo e crocante, mentres que o vermello, máis maduro, é notablemente máis doce. Son ideais para asar, encher ou para dar cor e sabor a guisos e rustridos.
- Pemento Italiano: Longo, estreito e de pel fina, esta variedade de cor verde brillante é moi apreciada polo seu sabor doce. É o pemento por excelencia para fritir en anacos como acompañamento de carnes, peixes ou ovos.