Tempada
A rúcula é unha folla que medra con gran facilidade no clima galego. Aínda que a súa resistencia permite atopala case todo o ano, as súas tempadas óptimas son a primavera e o outono. Durante estes períodos, as temperaturas frescas e moderadas favorecen o desenvolvemento de follas tenras e un sabor picante pero equilibrado. A calor intensa do verán pode facer que suba a flor rapidamente e que as súas follas se volvan excesivamente amargas. O seu rápido crecemento, de 4 a 6 semanas desde a sementeira, permite ter varias colleitas ao longo da tempada.
Propiedades
A pesar da súa lixeireza, a rúcula é unha potencia nutricional. É moi rica en vitaminas A, C e K, esenciais para a saúde da vista, o sistema inmunitario e a correcta coagulación do sangue. Achega minerais importantes coma o calcio e o potasio, e unha boa cantidade de ácido fólico. Como membro da familia das crucíferas, contén glucosinolatos, os compostos responsables do seu sabor picante e que son estudados polas súas propiedades protectoras a nivel celular. O seu consumo tamén axuda a regular a presión arterial e os niveis de azucre no sangue.
Usos culinarios
O seu sabor picante e lixeiramente amargo, que lembra á mostaza, é o seu gran distintivo. É a raíña das ensaladas con carácter, combinando de marabilla con queixos curados, froitos secos e froitas doces coma a pera ou o figo. Un uso moi popular, de influencia italiana, é engadila fresca sobre as pizzas xusto ao saír do forno, para que amoleza lixeiramente coa calor. Tamén é un ingrediente perfecto para facer pestos diferentes, para encher bocadillos ou para dar un toque picante a revoltos e tortillas, engadíndoa no último momento.
Tradición e curiosidades
A rúcula é orixinaria da rexión mediterránea e xa era cultivada e apreciada polos romanos, que ademais do seu uso culinario, lle atribuían propiedades afrodisíacas. O seu nome provén do italiano rochetta. A pesar da súa longa historia no Mediterráneo, a súa popularización masiva en España é un fenómeno relativamente recente, impulsado en gran medida pola influencia da cociña italiana. Curiosamente, o que coñecemos como rúcula pode pertencer a dúas especies distintas: Eruca vesicaria, de folla máis ancha e sabor máis suave, e Diplotaxis tenuifolia, a rúcula “salvaxe”, de folla máis dentada e sabor moito máis intenso.